حمد و سپاس خدایی را که ما را از ظلمتکده عدم بسوی عرصه وجود اورد و ما را به نور خودش هدایت کرد و عشق و محبتش را در دلهای ما جا داد واژ ه ایی بنام شهادت در عالم افرید تا بوسیله ان بندگان مخلص را که او را می پرستند به پرتو ان واژه به لقای خود نائلشان کند انجه دیباچه ها از نوشتن عاجز و انچه تا بحال هرگز زبان قدرت بر بیانش نکرده و در تصور نیامده اری ای خدای مهربانتر از مادر باز امده ام با تو راز و نیاز کنم و عقد ه ای دل وا کنم خدایا تا کی این مرغ وحشی دلم را در قفس خواهی گذاشت من لقائت را می طلبم هر کس را که دوست داشتی یا جبهه رفته یا شهید شده اما من چی ؟ ای کاش می دانستم نسبت به من چکار خواهی کرد چه زیباست جبهه چه با صفاست جبهه ای کاش اکنون در بیابانهای خوزستان میان ان بچه های پاک با ان خلوص و فداکاری با ان عشق و ایثار و با ان ایمان فراوان بودم عجب دعاهایی در دل شب دارند یادش بخیر دعای کمیل و توسلشان چقدر زیباست چهره برادری در نور مهتاب در دعای کمیل که خالصانه اشک می ریزد و خدا را از روی اخلاص می خواند یا صبح زود که صدای ناله عاشقان حسین که سلام بر حسین می کنند از هر گوشه و کنار بلند است خدایا دلم بی تاب است هر لحظه حسرت می خورم حسرت جدایی از جبهه و از مسلخ عشق خدایا به شب غبطه می خورم که شاهد راز و نیاز عاشقانه بچه هاست چه شاهد خوبی ارام با سکوتی سنگین به روز غبطه می خورم چرا که شاهد دلاوریها و ایثارها و فدا شدن و با خدا بودن انهاست روحم پر می کشد انگار دارد کربلای حسین را می بیند خدایا من ناامید به درگاهت نیستم خدایا بند بند وجودم ناله می کند قلبم از شدت درد در سینه ام نمی گنجد گلویم دیگر طاقت ندارد دلم در سینه پر پر می کند نمی دانم با من چه رفتار خواهی کرد دلم می خواهد همه چیزم برای تو باشد و عشق تو در تمام وجودم باشد فقط تو را بخواهم و ترا بخوانم و مصداق این جمله شوم الهی رضن برضائک و تسلیما بقضائک و صبرا علی بلائک .....

بخشی از وصیت نامه همنورد شهید حمید رضا واعظی زاده

---