گروه کوهنوردی شهید واعظی زاده کرمان

نانگا

عسک قشنگیه مگر نه ؟

هی راستی بچا حالتون خوبه ؟

راستی کسی از دایی اصغر خبر نداره ؟

یادش بخیر برنامه علم کوه

دایی اصغر

مامان علی هم که معلوم نیست کجا هست

راستی پدرام کجایی تا بجای روغن ریکا بریزی تو برنجا

نوشته شده در پنجشنبه دهم دی 1388ساعت 19:44 توسط گروه شهید واعظی زاده |

درباره وبلاگ

به یادهمنورد شهید حمید رضا واعظی زاده این اسوه عرفان وتقوا

قسمتی از مناجات شهید:

حمد و سپاس خدایی را که ما را از ظلمتکده عدم بسوی عرصه وجود اورد و ما را به نور خودش هدایت کرد و عشق و محبتش را در دلهای ما جا داد واژ ه ایی بنام شهادت در عالم افرید تا بوسیله ان بندگان مخلص را که او را می پرستند به پرتو ان واژه به لقای خود نائلشان کند انجه دیباچه ها از نوشتن عاجز و انچه تا بحال هرگز زبان قدرت بر بیانش نکرده و در تصور نیامده اری ای خدای مهربانتر از مادر باز امده ام با تو راز و نیاز کنم و عقد ه ای دل وا کنم خدایا تا کی این مرغ وحشی دلم را در قفس خواهی گذاشت من لقائت را می طلبم هر کس را که دوست داشتی یا جبهه رفته یا شهید شده اما من چی ؟ ای کاش می دانستم نسبت به من چکار خواهی کرد چه زیباست جبهه چه با صفاست جبهه ای کاش اکنون در بیابانهای خوزستان میان ان بچه های پاک با ان خلوص و فداکاری با ان عشق و ایثار و با ان ایمان فراوان بودم عجب دعاهایی در دل شب دارند یادش بخیر دعای کمیل و توسلشان چقدر زیباست چهره برادری در نور مهتاب در دعای کمیل که خالصانه اشک می ریزد و خدا را از روی اخلاص می خواند یا صبح زود که صدای ناله عاشقان حسین که سلام بر حسین می کنند از هر گوشه و کنار بلند است خدایا دلم بی تاب است هر لحظه حسرت می خورم حسرت جدایی از جبهه و از مسلخ عشق خدایا به شب غبطه می خورم که شاهد راز و نیاز عاشقانه بچه هاست چه شاهد خوبی ارام با سکوتی سنگین به روز غبطه می خورم چرا که شاهد دلاوریها و ایثارها و فدا شدن و با خدا بودن انهاست روحم پر می کشد انگار دارد کربلای حسین را می بیند خدایا من ناامید به درگاهت نیستم خدایا بند بند وجودم ناله می کند قلبم از شدت درد در سینه ام نمی گنجد گلویم دیگر طاقت ندارد دلم در سینه پر پر می کند نمی دانم با من چه رفتار خواهی کرد دلم می خواهد همه چیزم برای تو باشد و عشق تو در تمام وجودم باشد فقط تو را بخواهم و ترا بخوانم و مصداق این جمله شوم الهی رضن برضائک و تسلیما بقضائک و صبرا علی بلائک .....

گروه کوهنوردی شهید واعظی زاده

20 سال عاشقی و شیدایی

دنیا دیوار های بلند دارد و درهای بسته که دور تا دور زندگی را گرفته اند
نمی شود از دیوارهای دنیا بالا رفت.نمی شود سرک کشید و آن طرفش را دید. اما همیشه نسیمی از آن طرف دیوار کنجکاوی آدم را قلقلک می دهد
کاش این دیوارها پنجره داشت و کاش می شد گاهی به آن طرف نگاه کرد.
شاید هم پنجره ای هست و من نمی بینم .شاید هم پنجره اش زیادی بالاست و قد من نمی رسد با این دیوارها چه می شود کرد؟می شود از دیوارها فاصله گرفت و قاطی زندگی شد و می شود اصلا فراموش کرد که دیواری هست و شاید می شود تیشه ای برداشت و کند و کند. …شاید دریچه ای،شاید شکافی،شاید روزنی همیشه دلم می خواست روی این دیوار سوراخی درست کنم.حتی به قدر یک سر سوزن،برای رد شدن نور،برای عبور عطر و نسیم،برای…بگذریم.گاهی ساعتها پشت این دیوار می نشینم و گوشم را می چسبانم به آن و فکر می کنم؛ اگر همه چیز ساکت باشد می توانم صدای باریدن روشنایی را از آن طرف بشنوم.اما هیچ وقت،همه چیز ساکت نیست و همیشه چیزی هست که صدای روشنایی را خط خطی کند
دیوارهای دنیا بلند است،ومن گاهی دلم را پرت می کنم آن طرف دیوار.
مثل بچه ی بازیگوشی که توپ کوچکش را از سر شیطنت به خانه ی همسایه می اندازد.به امید آنکه شاید در آن خانه باز شود.گاهی دلم را پرت می کنم آن طرف دیوار. آن طرف حیاط خانه ی خداست. وآن وقت هی در می زنم،در میزنم،و میگویم:”دلم افتاده توی حیاط شما.می شود دلم را پس بدهید…” کسی جوابم را نمی دهد،کسی در را برایم باز نمی کند.
اما همیشه،دستی،دلم رامی اندازد آن طرف دیوار.همین. و من این بازی را دوست دارم.همین که دلم پرت می شود …آن طرف دیوار، آنقدر دلم را پرت می کنم تا خسته شوند،تا دیگر دلم را پس ندهند.تا در را باز کنند و بگویند:
بیا خودت دلت را بردار و برو. آن وقت من می روم و دیگر بر نمی گردم

منوی اصلی

صفحه نخست
پست الکترونیک
آرشیو وبلاگ
عناوین مطالب وبلاگ

نوشته های پیشین

دی 1388
آذر 1388
آبان 1388

پیوندها

عباس جعفری
کوهنورد
محمد نیکبخت
باشگاه کوهنوردی بوکان
کوهنوردی مریوان
گروه کوهنوردی کاهار کرج
مجتبی صفر علیزاده عکاس و فیلمساز کرمانی
ورجین (عرفان فکری )
گروه کوهنوردی و اسکی استقلال شیراز
( نقاش کوهنورد ) محمد رضا ایزد خواه
( فلسفه علم) اقای منصوری عزیز
باغینی پور کوهنورد کرمانی

RSS